İnsanın kendine verdiği değere ne denir?

İnsanların kendine verdiği değere Özdeğer denir. Çocuklukta özdeğeri, sadece varlığımız nedeniyle ebeveynimizin bize verdiği değerle kazanırız, anne-babamız bizi ne kadar değerli görüyorsa özdeğerimiz o ölçüde gelişir.

Çocuğun kendisini değerli hissetmesi için bir şey yapması gerekmez. O zaten özgün bir varlıktır. Ne daha önce benzeri gelmiştir bu dünyaya, ne de bundan sonra gelecektir. Eşi benzeri yoktur.

Çocuk, anne babasının davranışlarından onların gözündeki değerini hisseder. Kendisine ne kadar özen gösterdiklerini ya da göstermediklerini bilir. İlk yaşlarını, dünyanın merkezinde olduğu hissiyatı ile yaşamak ister. Çünkü ihtiyaçlarını kendisi karşılayabilecek durumda değildir.

Değerlilik duygusu 0-2 yaş arasında özellikle annesi tarafından bebeğe verilmektedir. Çocuk ta özdeğerin gelişmesinde annenin belirleyici olması, iki yaşına kadar annesine olan bağımlılığından kaynaklanır.

Özdeğeri sağlıklı gelişmeyen yetişkinlerde iki sorun ortaya çıkar: ya çocukluğunda ihtiyaçları yeterince karşılanmamıştır: Ya da çocukluğunda ihtiyaçları yeterince karşılanmamıştır, kendini değersiz hisseder; ya da abartılmıştır, hala kendisini dünyanın merkezinde sanır.


Çekim yasası kitaplarında atladıkları bir konu var; Elalem yasası.(!) Başkaları ne der diye kendi hayatımızdan çalarak yaşıyoruz, başkalarına karşı cömert iken kendimize cimdi davranıyoruz. Ne için? Bizi sevsinler, değer versinler, önemsesinler diye.. Arkadaşlar, çözümü uzakta arıyoruz açıkçası, birey kendinden başlamalı, başkasından değil, kendimize değer verelim, sevelim affedelim. Hakikat gözümüzün önünde dururken biz uzaklara gidiyoruz, ne kadar uzağa gidersek de o kadar kendimize yabancılaşıyoruz.
Bırakalım başkaları ne derse desin, öncelikler listesinde kendimizi ilk sıraya koyalım, başkaları sonra gelsin..Hedefine odaklanan, diğer insanların sözüne aldırış etmez, hatta duymaz bile… Son olarak anlattıklarımla ilgili bir hikayeyi sizinle paylaşayım. Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim 🙏🏼 Sevgiler.

“BİR ZAMANLAR CH’İ KENTİNDE ALTIN PEŞİNDE OLAN BİR ADAM VARDI.
ŞAFAK SÖKÜNCE PALTOSUNU VE ŞAPKASINI GİYİP ÇARŞIYA DOĞRU YOLA KOYULDU.
BİR ALTIN TÜCCARININ TEZGAHINA YANAŞTI, ADAMIN ALTININI KAPTI, VE KAÇTI.
POLİS ONU YAKALADI VE SORGUYA ÇEKTİ.
“NİYE BAŞKA BİRİNİN ALTININI KAPIP KAÇTIN,HEM DE BİR SÜRÜ İNSANIN ÖNÜNDE?”
ADAM CEVAP VERDİ:”ONU ALDIĞIM SIRADA BEN İNSANLARI GÖRMEDİM Kİ – SADECE ALTINI GÖRDÜM.” 👀

Artık kendimizi görmenin zamanı geldi, başkalarını görmekten yorulanlar; Bir de kendinizi görmeyi, anlamayı, kendinize değer vermeyi deneyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir